Pas op de plaats

Mijn boek: De Singel ≈ een gedicht is in elkaar gezet.

Nu moet het groeien, moeten er nieuwe pagina’s aan toegevoegd.

Het boek is de Singel overgestoken, van “het Wijkpaleis” naar het “Nozepandje”, een buurthuiskamer, aan de overkant van de Heemraadssingel, waar het tot eind december te zien zal zijn, samen met de expositie van de linoleumsneden en etsen die daar ook in januari nog blijven.

Volgend jaar wil ik verder werken aan het boek met scholen aan die kant van de Singel in de wijk: het Nieuwe Westen…. en dan naar de Essenburgsingel, met de loop van het water mee. De scholen hebben het echter vanwege Corona te kampen met uitval van leerkrachten. Ze zijn daarom moeilijk te benaderen. Ik maak pas op de plaats… bij het ”Nozepandje” aan de Hooidrift.

Daar komen juist nú veel belangstellenden. Ze komen op dinsdag, koffieochtend van 11 tot 12 en op zaterdagmiddag van 2 tot 3. Ik heb bovendien een sleutel waardoor ik het ook desgevraagd op een ander tijdstip het boek kan tonen. Mensen die het pandje bezoeken zijn bekenden die het boek in “het Wijkpaleis” nog niet hebben bezocht en belangstellende bewoners van de Singel en omgeving. Die hebben een uitnodiging in de brievenbus gekregen.

Ik ken het “Nozepandje” vanwege een bijeenkomst van de Gemeente Rotterdam, zij wil actief buurtbewoners betrekken bij de herinrichting van de Singel. De vraag is:  kan je kunst en artistieke workshops als middel gebruiken om bewoners te bereiken en betrokken te houden? Binnenkort is er opnieuw een bijeenkomst.

Bij de eerste bijeenkomst leerde ik al wat bewoners en ondernemers van de Singel kennen. Zoals een telg van het koekjesimperium Maasstroompjes, gevestigd aan de Singel.  Ook kwam ik Corrie de Groot tegen. Zij is zelf een heel actieve bewoner van de Singel en bestierd samen met Piet de Jong en Fikrye Firat het “Nozepandje” . Corrie kent veel van de bewoners en benaderd ze ook actief om te komen kijken.  

Ik kom bij het “Nozepandje” buren tegen die ik ken, moeders. Mijn zoon zat vroeger er tegenover op school. Het zijn mensen voor wie kunst eerst een ver van hun bed show was, maar nu door iemand die ze kennen wordt gemaakt. Dat werpt een ander licht op de zaak. Het zijn bewoners uit de achterliggende volksbuurt van de Singel, Het Nieuwe Westen. Ook de bewoners van de Singel hebben niet allemaal wat met kunst, sommige komen voorzichtig kijken naar de afbeelding van hun huis en andere zijn vol enthousiasme.

Het boek oogst bewondering en roept ook persoonlijkheden van de Singel tot leven. Veel van de bezoekers kenden de roemruchte diva van de balletschool, Staluse Pera, eigenlijk gewoon een Rotterdamse, alhoewel gewoon? Ze was een verschijning. De tandarts van nummer 85 had haar als klant en anderen hadden balletles van haar.  Anderen kennen haar als schildersmodel of paraderend over de Singel, ze bracht menig man het hoofd op hol. Onder andere een Russische Zeeman die haar een zoon en haar naam gaf Staluse Pera, stalen veer.

Over de Singel heeft bewoner Gerard Peet het boek: Burgermansverdriet geschreven. De titel slaat op de diverse bouwstijlen die gebruikt zijn, lukraak naast elkaar, bij de bouw van de Singel. Maar de vraag is of de bewoners van de Singel zo burgerlijk zijn, of juist kleurrijk en divers ondanks dat zij overwegend uit de witte gegoede burgerij komen?  Het is wel jammer dat het wegens Corona zo lastig is om een ontmoeting te organiseren tussen de kleurrijke makers van het boek en de bewoners van de Singel… maar misschien ligt dat nog in het verschiet?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.